کارگران کمونیست ایران

سراسر هفته‌ای که گذشت، اعتصاب، تجمع، راه‌پیمایی و تظاهرات کارگری بود. کارگران کارخانه لاستیک البرز با تجمع در محل کار و آتش زدن لاستیک، اعتراض خود را به اخراج رفقایشان و پرداخت مطالبات معوقه خود ابراز داشتند و خواستار راه‌اندازی کامل کارخانه شدند. کارگران کارخانه نورد لوله صفا، روزهای دوشنبه و سه‌شنبه در اعتصاب بودند. کارگران شهرداری اندیمشک چند روز در مقابل ساختمان شهرداری و فرمانداری تجمع اعتراضی برپا کردند تا ۱۳ ماه حقوق معوقه خود را بازپس بگیرند. کارگران و کارکنان شهرداری سعدآباد نیز در این هفته در اعتصاب بودند. کارگران نوشابه‌سازی ساسان در اعتراض به اخراج و بازخرید، تجمعات اعتراضی برپا کردند. کارگران شرکت آوانگان اراک، صبح روز چهارشنبه در مقابل فرمانداری اراک اجتماع کردند و خواستار پرداخت مطالبات معوقه خود شدند. اما پاسخی نشنیدند. لذا ۴۰۰ کارگر این کارخانه با راه‌پیمایی و تظاهرات در خیابان‌ها اصلی شهر، اعتراض خود را به پایمال شدن حق و حقوق‌شان و پرداخت نشدن مطالبات ابراز داشتند.
این اعتراضات کارگری که فقط گوشه کوچکی از اعتراضات همه روز کارگران در سراسر ایران است، از یک طرف نشان‌دهنده شرایط اسف‌باری‌ست که نظم طبقاتی سرمایه‌داری و رژیم پاسدار آن، جمهوری اسلامی به کارگران تحمیل کرده است و از سوی دیگر، روحیه مبارزاتی و اعتراضی بالای کارگران را بازتاب می‌دهد.
جمهوری اسلامی در سراسر دوران حیات ننگین‌اش در ایران، جز تشدید استثمار، بی‌حقوقی، بیکاری، فقر و گرسنگی ارمغانی برای کارگران نداشته است. از روزی که سیاست اقتصادی موسوم به نئولیبرال در ایران به مرحله اجرا درآمد، روز به روز وضعیت کارگران از جمیع جهات وخیم‌تر شد. خصوصی‌سازی که هدف دیگری جز انتقال مفت و مجانی حاصل دسترنج کارگران به سرمایه‌داران بخش خصوصی و مقامات دولتی نداشت، مدام منجر به بیکاری روزافزون کارگران گردید. آزادسازی قیمت‌ها، سطح معیشت کارگران را پیوسته تنزل داد. حقوق قانونی کارگران پی در پی مورد دستبرد قرار گرفت و میلیون‌ها کارگر حتا از شمول قانون کار خارج شدند. قراردادهای سفید امضا، کارگران را به برده بی حق و حقوق سرمایه‌داران تبدیل نمود. اکنون نیز مدت‌هاست که سرمایه‌داران به بهانه بحران ماه‌ها حقوق و مزایای کارگران را به تعویق می‌اندازند و با تعطیل برخی کارخانه‌ها، کارگرانی را که سال‌ها از عمر خود را در کارخانه کار کرده‌اند، اخراج می‌کنند.
احمدی‌نژاد با سیاست‌های به غایت ارتجاعی و ضد کارگری‌اش، فشار بر کارگران را تشدید کرده و فقر و گرسنگی را در ابعادی حیرت‌آور گسترش داده است. اعتراضات کارگران به وضعیت اسف‌باری که با آن رو به رو هستند، در سال‌های اخیر مدام در حال افزایش بوده است. کارگران برای مقابله با سرمایه‌داران و دولت آن‌ها، تلاش نموده‌اند که به هر شکل ممکن خود را متشکل سازند تا بتوانند در مقابل این تعرضات افسار گسیخته سرمایه‌داران به حقوق و سطح معیشت‌شان، قدرت مقاومت و ایستادگی متشکل را داشته باشند. اما رژیم به غایت ضد کارگری و فاشیست جمهوری اسلامی، این تلاش‌های کارگران را با قهر و سرکوب و به بند کشیدن فعالان کارگری پاسخ داده است. در پی اعتراضات وسیع مردم ایران در طول چند ماه گذشته، جمهوری اسلامی که از روی‌آوری کارگران به جنبش سیاسی کنونی، در وحشت و هراس به سر می‌برد، فعالان کارگری را پی در پی دستگیر و روانه زندان کرده است. جدیدترین آن نیز، بازداشت علیرضا ثقفی روز دوشنبه بود. با این وجود، همان گونه که مبارزات کارگران در این هفته نشان می‌دهد، نارضایی، اعتراض و مبارزه در صفوف کارگران رو به افزایش است. اما این اعتراضات کارگری هنوز پراکنده، نامتشکل و جدا از یکدیگرند. همین نقطه ضعف نه فقط مانع از آن می‌گردد که در اغلب موارد، کارگران نتوانند مطالبات فوری خود را متحقق سازند، بلکه تاکنون نتوانسته‌اند به صورت یک طبقه با اهداف و مطالبات مختص خودشان به نبردی سرنوشت‌ساز برای سرنگونی نظم نکبت‌بار سرمایه‌داری برخیزند. کارگران برای رهایی از این وضعیت راه دیگری جز اتحاد و تشکل و روی‌آوری به عمل سیاسی برای برانداختن نظم موجود ندارند. کارگران باید به هر شکل ممکن به ویژه با توجه به شرایط سرکوب و اختناق کنونی، خود را در کمیته‌های مخفی کارخانه متشکل سازند. با رفقای هم‌رزم خود در کارخانه‌ها و مؤسسات دیگر تماس بگیرند. تشکل‌های منطقه‌ای و سراسری ایجاد نمایند و نه فقط برای پیروزی مطالبات روزمره خود، بلکه برای سرنگونی جمهوری اسلامی و نظام سرمایه‌داری که سرمنشاء تمام بدبختی کارگران است، تلاش کنند. روحیه رزمنده و مبارزه‌جویانه کارگران ایران نشان می‌دهد که به خوبی می‌توانند بر این نقطه ضعف خود که همانا پراکندگی و عدم تشکل است، غلبه کنند.

تفسیر سیاسی هفته – برگرفته از رادیو دمکراسی شورایی