کارگران کمونیست ایران

خبرنامه ندای سرخ شماره 111
شعار ننگین «اوباما، اوباما، یا با اونا، یا با ما»
متاسفانه در جریان تظاهرات 13 آبان، عده ای شعار ننگین بالا را سر دادند. از محتوای شعار داده شده مشخص است که گروه های سازنده ی این شعار از کسانی هستند که از مبارزات انقلابی مردم ایران در هراس می باشند و خواهان دخالت نیروهای قدرتمند جهان سرمایه داری برای حل مشکلاتی است که باعث این مبارزات گشته است. متاسفانه دوستان شعار دهنده یِ ما نیز در این توهم هستند که گویا هیئت حاکمه یِ آمریکا در بی طرفی به سر می برد و اگر به مذاکرات خود با حکومت دیکتاتوری جمهوری اسلامی ادامه می دهد، به علت سر در گمی و ندانم کاری اوباما، رییس جمهور آن کشور است. در صورتیکه اصلاً چنین نیست. منافع سرمایه داری جهانی حکم می کند که در ایران حکومتی با ثبات بر سر کار باشد که بتواند مبارزات انقلابی مردم را به نفع سرمایه داران سرکوب کند تا سرمایه داران جهان بتوانند سرمایه های خود را از بازارهای بحران زده به بازارهای بِکر آسیای میانه منتقل سازند. بازارهای آسیای میانه از آن جهت برای سرمایه داران خارجی مهم اند که با داشتن منابع فراوان طبیعی و کارگران ارزان، همراه با نزدیکی به سوخت لازم برای گرداندن چرخ های تولیدی، می توانند به ارزش افزوده ای چند برابر دیگر بازارها دست یابند. بخصوص هنگامیکه این کشورها همراه با دیگر کشورهای خاورمیانه بزرگ، بازار فروش میلیارد نفره ی دیگری را در دسترس ایشان قرار می دهند. اما، ایران بخصوص در میان چنین بازاری دارای اهمیّت مضاعف است. اولاً که دارای نفت و گاز مورد نیاز کارخانه های آنان در این مناطق است. ثانیاً به این علت که راه های ارتباطی آن با بازارهای اروپایی از طریق راه آهن و ترابری جاده ای، و همچنین بازارهای خاور دور، از طریق بنادر و خلیج فارس برای کشتیرانی مهیا و آماده است و نیازی به سرمایه گذاری های کلان و درازمدت عمرانی ندارند. ثالثاً، دارای نظام سرمایه داری متمرکز (انحصاری) و سیستم بانکی گسترده ای استکه قابلیت تبادل و انتقال حجم بالای پول را دارد. رابعاً، دارای جمعیّت بسیار بالای تحصیل کرده هایی است که با حقوق های حداقلی می توانند از ایشان برای مراکز منطقه ای خود استفاده ببرند. و مهمتر آنکه، نظام حکومتی مرکزی آن بسیار قدرتمند می باشد که می تواند سرمایه های ایشان را در تمامی نقاط کشور حفاظت کرده و امنیت سرمایه گذای شان را تضمین نماید. پس، کاملاً محرز است که سرمایه داری جهانی، بویژه در حال حاضر، امپراتوری دلار، نیاز فراوانی به ایجاد ثبات در ایران دارد. ثباتی که نظام سرمایه داری انحصاری آن و اقتدار حکومت مرکزی آن را دست نخورده باقی بگذارد. به همین علت نیز، ماه ها قبل از کودتای جناح نظامی – امنیتی، دولت اوباما تماس های مستقیم و مذاکرات خود را با ایشان آغاز کرده بود. آگاهان سیاسی معتقدند که ماه ها قبل از روی کار آمدن اوباما، هیئت حاکمه آمریکا خود را برای گفتگو با جناح نظامی – امنیتی آماده می کرده است و «دزدیده شدن» (!!) عناصر کلیدی سپاه پاسداران در عراق برای ایجاد تماس مستقیم با این جناح بوده است. نامه نگاری های اوباما با خامنه ای، چند روز قبل از وقوع کودتا، در همان روزهای نخست فاش شد. آمریکا آماده بود تا با اعلام نتایج انتخابات، با هر دولتی که سر کار بیاید و بتواند گروه های دیگر را از کارشکنی در پیشبرد مذاکرات ایران و آمریکا باز دارد، وارد گفتگو و برقراری مناسبات شود. و این حکومت مسلماً می بایستی جناح نظامی – امنیتی و خامنه ای می بود. چرا که هر حکومت اصلاح طلبی با کارشکنی ایشان روبرو می شد. همانطور که کارشکنی ایشان برای هشت سال دولت خاتمی را زمین گیر کرده بود. تنها واقعه ای که می توانست جلوی قرار ها و مذاکرات اوباما را با دولت کودتاچیان بگیرد، همین مبارزات انقلابی توده ها بود که هیچیک از طرفین انتظارش را نداشتند و در مقابلش کاملاً غافلگیر شدند. پس به دوستان متوهم خود می گوییم که این شعار تنها بیانگر نادانی و توهم ابشان نسبت به سرمایه داری آمریکا است. حکومت آمریکا ماه ها قبل از مبارزات ما طرف «آنها» را گرفته بود. این شعار، در عمل به نفع سرمایه داران اروپایی است که خواهان جلوگیری از صمیمیّت بیش از اندازه یِ دولت اوباما با ایران هستند. در شماره یِ بعدی نظری به اختلاف سلیقه آمریکا و اروپا در مورد ایران می اندازیم و عوامل مؤثر در آن را توضیح می دهیم.
فعالان کارگری را زندانی می کنند
متاسفانه علیرغم تلاش فعالان انقلابی کمونیست، باز هم جای شرکت مستقل و متشکل کارگران در تظاهرات 13 آبان خالی ماند. البته ما هم انتظار معجزه نداشتیم. بالاخره هنوز یک ماه نشده است که پس از شوک های اولیه ای که مبارزات گسترده مردمی علیه دیکتاتوری حکومت جمهوری اسلامی، آنهم پس از سی سال، بر ایشان وارد کرد، رفته رفته به وظیفه یِ خود در قبال طبقه کارگر بیدار شوند. فقط چند روز به برگزاری مراسم 13 آبان مانده بود که برخی از این فعالان برای تبلیغ موضع صحیح طبقاتی با صدور بیانیه و پخش اعلامیه هایی، از کارگران دعوت به شرکت مستقل و متشکل در این مبارزات نمودند. از جمله ی این رفقا می توان از “کمیته همبستگی برای تشکیل اتحادیه کارگران ساختمانی” نام برد که طی اعلامیه ای کارگران را به شرکت در تظاهرات 13 آبان نموده و شعارهای سیاسی و صنفی مشخصی برایشان تعیین نمودند. امیدواریم که این رفقا گزارشی از فعالیت های خود (با حفظ اصول امنیتی) ارائه داده و تجربه گرانقدر خود را در خدمت جنبش کارگری و کمونیستی قرار دهند. البته تعدادی از کمیته های همبستگی در خارج از کشور هم بیانیه ای صادر کردند که بیشتر جنبه یِ حمایتی داشت تا کارایی میدانی. اما این اقدام ایشان نیز بیانگر آنست که حداقل مواضع بعضاً مرتجعانه و فرصت طلبانه یِ برخی از سازمان ها و احزاب درگیر در این نهادها به نفع مبارزات انقلابی مردمی تغییر یافته است.
هراس حکومت سرمایه داری جمهوری اسلامی از ورود طبقه کارگر در شکل مستقل طبقاتی اش (البته نسبی، چرا که تا تشکیل حزب سیاسی طبقه کارگر نمی توان سخن از استقلال طبقه کارگر کرد) در مبارزات سیاسی جاری باعث گشته است تا فشار مضاعفی بر فعالان کارگری وارد آورد. خبرهای رسیده حاکی از صدور احکام زندان برای فعالان شرکت کننده در مراسم اول ماه مه 1388 در پارک لاله و نمایندگان سندیکای کارگران نیشکر هفت تپه می باشد. خوشبختانه این فعالان نیز با پذیرش شجاعانه ی احکام خود نشان داده اند که حتی احکام زندان نیز نمی تواند عزم ایشان را نسبت به پیشبرد مبارزات کارگری متزلزل نماید.
در این خبرها آمده است که اقایان قربان علیپور ومحمدحیدری مهر بعدازاینکه خودرا به دادگاه شهرستان شوش معرفی کردند ازطریق شعبه اجرای احکام دادگاه به زندان شهرستان دزفول منتقل شدند.تادرکناردیگریاران خود یعنی آقایان فریدون نیکوفرد وجلیل احمدی دوران زندان خویش راسپری نمایند.لازم بذکراست که آقای قربان علیپور به ششماه حبس تعزیری و ششماه حبس تعلیقی وآقای محمدحیدری مهربه چهارماه حبس تعزیری وهشت ماه حبس تعلیقی محکوم شدند. همچنین تا به حال از دو حکم صادر شده علیه فعالان کارگری آقایان محمد اشرفی از کمیته پیگیری به یکسال حبس تعزیری و مهدی آمیزش به 400000 تومان جریمه نقدی، خبر دار شده ایم که با اعتراض ایشان می بایست به دادگاه تجدید نظر برود.
گزارشات دیگری نیز برخورد سرکوبگرایانه حکومت سرمایه داری با فعالان انجمن های صنفی معلمان و فرهنگیان می باشد. طبق این گزارشات، بیش از ١٢ نفر از اعضای کانون صنفی معلمان که قرار بود به مناسبت روز جهانی معلم در منزل علی اکبر باغانی، دبیر کل این کانون جمع شوند توسط مامورین امنیتی بازداشت شدند. اسامی ١٢ نفر از افراد بازداشت شدگان عبارت است از: علیرضا جوادی، علی اکبرباغانی، محمود بهشتی لنگرودی، محمود دهقان آزاد، اسماعیل عبدی، مهدیه بهلولی، آقای نیک نژاد، خاتون بادپر، مجتبی قریشیان، عباس معارفی، محمد نوری و آقای جوادپور. این منبع از احتمال بازداشت دیگر اعضای کانون صنفی معلمان خبر داد ولی درباره افرادی که احتمال بازداشت آن ها وجود دارد اظهار نظری نکرد. همچنین، از بازداشت محمد رضا رضایی گرکانی عضو هیئت مدیره کانون صنفی معلمان تهران توسط نیروهای امنیتی بیش از یک هفته می گذرد اما همچنان ازسرنوشت وی اطلاعی در دست نیست. این فعال صنفی علاو بر عضویت در این کانون یکی از مسئولان سایت خبررسانی کانون صنفی معلمان ایران نیز قلمداد می شود.
بدین ترتیب می بینیم که طبقه کارگر ایران، بیش از هر طبقه و قشر دیگر اجتماعی در زیر فشار دیکتاتوری حکومت سرمایه داری قرار دارد و طبیعتاً بیشترین منافع را در شرکت در مبارزات سیاسی و ضد دیکتاتوری دارا می باشد. خوشبختانه توهم بسیاری از فعالان کارگری نسبت به ضرورت درگیری طبقه کارگر در مبارزات سیاسی علیه حکومت سرمایه داری، که تا قبل از مبارزات انقلابی مردمی بر ایشان غالب بود فرو ریخته است. امیدواریم نتیجه ی این خودآگاهی و فعالیت حول این محور، باعث شود تا فعالان کارگری و انقلابیون کمونیست بتوانند به حضور مستقل و متشکل طبقه کارگر در مبارزات انقلابی علیه سرمایه داری و حکومت شان عینیّت بخشند.
دیگر خبرها از مبارزات کارگران
خبرهای دیگری از جامعه کارگری نشاندهنده ی سر ریز شدن تحمل کارگران از فشارهای اقتصادی و استثمار سرمایه داران دارد.
كارگران كارخانه صنايع مخابراتي راه دور ايران دراعتراض به پرداخت8ماه مطالبات معوق تجمع كردند. بر مبنای این گزارشات، کارگران این کارخانه به رغم تهدید استانداری (بخوانید «اطلاعاتی») که هرگونه تجمع و يا حركت اعتراضي در بيرون‌كارخانه را منع کرده اند، برای چندمین بار صورت می پذیرد. مشکل این کارگران علاوه بر عدم پرداخت حقوق های معوقه، تعطیل شدن کارخانه و بیکاری ایشان می باشد.همچنین در گزارشی از گیلان، در اعتراض به مشکلی مشابه با کارگران صنایع مخابراتی، تعداد زیادى از کارگران کارخانه کنف‌کار رشت پیش از ظهر امروز با در دست داشتن پلاکاردهایى نسبت به عدم پرداخت حقوق و دستمزد خود در مقابل استانداری تجمع اعتراض کردند. کارگران حاضر در این تجمع از مسئولان استاندارى می‌خواستند تا کارخانه کنف‌کار را بازگشایى کرده و به مشکلات فراوان اقتصادى و خانوادگى ده‌ها کارگر بلا تکلیف پایان دهند.نا گفته نماند که کارگران شرکت های لوله سازی اهواز و چینی البرز و ده ها کارخانه دیگر که هفته ی پیش خبر از تحرکات اعتراضی ایشان دادیم در اقصا نقاط ایران ادامه دارد.
سخنی با خوانندگان
امروز، شماره یکصد و یازدهم خبرنامه را خدمتتان تقدیم می کنیم. همانطور که به یاد دارید، «خبرنامه ندا» زمانی انتشار خود را آغاز کرد که سانسور شدید حکومتی تمامی درهای ورودی و خروجی خبرها و اطلاعات رسانی را مسدود کرد و تا مدتی موفق به جلوگیری از انتقال اخبار شد. در چنان مقطعی ما اقدام به انتشار خبرنامه و پخش آن در مناطق مختلف کردیم و از خوانندگان خود خواستیم تا در این اقدام ما را حمایت کرده و به تکثیر و توزیع آن بپردازند. اما خوشبختانه، اینک مبارات مردمی توانسته است این سد را بکند و خبرهای خود را به سرعت به رسانه ها و مردم ایران و جهان برساند.
کودتاچیان فکر می کردند که منشاء و علت اعتراضات مردمی، تقلب شان در انتخابات و کودتای شان علیه جناح دیگری از هیئت حاکمه است و ریشه ای سطحی دارد. در نتیجه طبق معمول و سنواتی تکیه بر سرکوب همه جانبه را شیوه یِ برخورد با بحران تشخیص دادند. این بدین معنا بود که با ایجاد خفقان از طریق مسدود ساختن انتقال اطلاعات و محدود کردن ارتباطات از یکطرف، و بازداشت سران اصلاح طلب، که به گمانشان گردانندگان و طراحان اعتراضات بودند، همچنین، با سرکوب قهرآمیز و خونین تظاهرات مردمی، از طرف دیگر، قادر خواهند بود تا این بحران را کنترل و مدیریت کنند. آنچه که هرگز طبقه سرمایه دار حاکم نفهمیده و نمی فهمد، این نکته است که در نتیجه یِ فعالیت های روزمره اقتصادی و چرخش سرمایه، خشونتی که در بطن این سیستم موجود است، یعنی استثمار نیروی کار، سیر دو قطبی شدن، فقیرتر شدن فقرا و داراتر شدن سرمایه داران و تجزیه اقشار درون سرمایه داری، بر جامعه تحمیل می شود. در چنین شرایط، فشارهای ناشی از خشونت وارده بر طبقه کارگر و دیگر زحمتکشان بصورت روزمره متراکم گشته و باعث فشار آوردن این اقشار بر بدنه و نهادهای نظام سرمایه داری می شود و به دنبال روزنه ای برای خروج از این شرایط مصیبت وار می گردد. این روزنه، امسال، به سبب آشکار شدن شکاف در درون جناح های هیئت حاکمه ظهور کرد، و با ندانم کاری های جناح غالب نظامی –سیاسی (کودتا) گسترده تر و عمیق تر شد. همین کافی بود تا انرژی اعتراضی ای که برای سه دهه متراکم گشته بود، به شکل انفجار اجتماعی تظاهر یابد. پس، طبیعی بود، اقداماتی که حکومت دیکتاتوری جمهوری اسلامی تنها قادر است بصورت مقطعی اعمال کند نخواهند توانست در مقابل این سیل خروشان موانعی کارساز قرار دهد و دیر یا زود سدهای گذاشته شده در مقابل مسیر خود را یا به زیر فرو برده و یا تخریب می سازد.
البته هنوز در نقطه آغازین قرار داریم. اما در همین یک لحظه نیز شاهد بوده ایم که بسیاری از موانع بر طرف گشته و از جمله یِ آنان سانسور حکومتی در هم شکسته است. این روزها، بر خلاف روزهای اول، و به رغم تمهیدات گسترده ی حکومتی و استفاده از کلیه ابزارهای مسدود کننده ی اطلاعات و ارتباطات، خبرهای مبارزاتی پس از چند دقیقه از وقوع واقعه، راه خود را به رسانه ها و خانه ها باز می کند. در دو اقدام اعتراضی روز قدس و سیزده آبان، شاهد بودیم که با فاصله ای چند ساعته، و در زمانیکه هنوز مبارزات در خیابان ها در جریان است، صدها گزارش کتبی و ده ها گزارش صوتی – تصویری بر روی رسانه ها می رود.
خوشبختانه برای ما این بدین معنا است که جنبش انقلابی مردم ایران، دیگر نیازی به خبر رسانی عمومی ما ندارد.
حتماً متوجه شده اید که مدتی است شیوه ی اطلاع رسانی ما نیز تغییر یافته است. ما دیگر نیازی برای انتقال حداکثری خبرهای وقایع و فوریّت آن توسط خود نمی بینیم. به همین دلیل نیز تنها به خبرهایی می پردازیم که از نظر ما جنبه اساسی داشته و لازم است تا خوانندگان ما از ریشه ها و آثار این وقایع با خبر شوند.
همراه با تعدد مراکز اطلاع رسانی، تعدد انگیزه ها و منافع متفاوتی نیز ظاهر گشته اند. مثلاً، منابع اصلاح طلبان حکومتی خبرهایی را مخابره می کنند که دیدگاه خود را از وقایع و شرایط توجیه کنند و رهبری خودشان را به جامعه القاء سازند. . همچنین خبرگزاری های خارجی نیز هر یک بر مبنای منافع ملی خود اقدام به ارائه خبر می کنند. آنها حتی برای القاء دیدگاه هایشان، به اصل اخبار نیز دست برده و دروغ هایی را چاشنی آن می کنند. پس در چنین شرایطی است که ما وظیفه خود را در افشای غرض این منابع از انتخاب خبرها و «سیاست سردبیری» شان و منافعی که در پشت آن خوابیده است، میدانیم. خوشبختانه در اینجا نیز تنوع منافع در منابع خبری افشا کننده یِ اغراض هر یک می شود. مثلاً “بی بی سی” و “سی ان ان” در ارتباط با تظاهرات 13 آبان، بنابر منافع خود و وارد آوردن فشار بر هیئت حاکمه ی آمریکا، حضور صدها هزار و تا یک میلیون نفر را در خیابان های تهران بر ملا می سازند. در صورتیکه، “صدای آمریکا”، بنا بر منافع حکومت فعلی شان، صحبت از حضور “هزارن نفر” می کند. و یا همان منابع اروپایی، یعنی “بی بی سی” و “سی ان ان” گزارش کاملی از سیر رادیکالیزه شدن جنبش مردمی و شعارهای انقلابی و درگیری های قهرآمیزشان با نیروهای حکومتی می دهند، هنگامیکه جناح آمریکایی سعی دارد رهبران اصلاح طلب را در رأس این مبارزات نشان دهند. پس، “صدای آمریکا” تحلیل گران مزدور خود (سازگارا و نوری زاده) را در مقابل دوربین گذاشته تا اخبار کذبی در مورد “مدنی” (بخوانید “مصالحه جویانه”) بودن شعارها و مسالمت آمیز بودن تظاهرات ها و عدم درگیری مردم، هنگام سرکوب خونین شان توسط نیروهای سرکوبگر، اشاعه می دهند، در زمانیکه خبرگزاری های اروپایی خلاف آن را گزارش می دهند.
ممبعد ما وظیفه خود را در اطلاع رسانی ارائه خبرهای مهم همراه با تحلیل از آنها می دانیم. پس در تلاش اطلاع رسانی ما، کیفیت خبر جای کثرت آن را خواهد گرفت. اما در شکل آن هنوز اصرار ما در تکثیر و پخش فیزیکی خبرنامه در سطح جامعه است. به همین دلیل، طرح ظاهری خبرنامه هنوز برای سهولت در تکثیر و توزیع، و با در نظر گرفتن سیاه و سفید بودن کپی های شماره ها، رعایت صرفه جویی در مرکب لازم برای تکثیر شان، به شکل تکبرگی و بدون عکس و تزئینات انتشار خواهد یافت. امیدواریم تا از مسئولیّت های لازم خود درست تحلیل کرده باشیم و بتوانیم گوشه ای از نیازهای مبارزان میدانی و مردم رزمنده را بر طرف کنیم.