خبرنامه کارگران کمونیست ایران

یک سایت دیگر با وردپرس

«پروژه محرم» از سه دیدگاه-رامین رحیمی

بدست • 21 دسامبر 2009 • دسته: اخبار و تفاسیر٬ دسته‌بندی نشده

Hand
ماه محرم فرارسید! بنابر فرهنگ خرافی و تعصبات مؤمنان شیعه مذهب، چنین ماهی مناسبترین موقعیّت برای کسانی است که بخواهند از احساسات و تعصبات مذهبی عوام برای دستیابی به منافع و اهداف ارتجاعی خود سوء استفاده کنند. متأسفانه، باید اذعان داشت که با وجود آگاهی مردم ایران از تاریخ هزار و چهارصد ساله یِ بهره برداری حاکمان خونخوار از چنین موقعیّت هایی علیه زحمتکشان جامعه، باز هم میلیونها نفر از مردم و بخصوص جوانان مان جذب تکایا و هیئت های «عزاداری حسینی» خواهند شد و با افراط در تظاهر «مؤمنانه» با یکدیگر به رقابت خواهند پرداخت و با این عمل، احساساتِ تعصب آمیز مذهبی را در سطح جامعه به اوج خود خواهند رساند. اما، ماه محرم 1431 (1388) در شرایطی واقع می گردد که آن را از مراسم سالهای گذشته متمایز می سازد. ویژه گی این ماه محرم نسبت به سالهای گذشته را باید در صف آرایی طبقات مختلف اجتماعی در مقابل یکدیگر ، و حادتر شدن تضادهای ایشان یافت. ماه محرم 1431 (1388) در مقطعی فرا رسیده است که جنبش انقلابی مردم از رکود 30 ساله یِ خود خارج گشته و ارکان و اساس این نظام را زیر بار ضربات انقلابی خود برده است. پس طبیعی است که جناح های مختلف طبقه حاکمه جمهوری اسلامی، که سال ها با عوامفریبی، برای پیشبرد اهداف ضد انقلابی و ضد مردمی خود بر احساسات و تعصباتِ مذهبی کورکورانه مردم تکیه کرده اند، اقداماتِ ویژه ای را طراحی کنند.
جنبش انقلابی مردم، در سطح کنونی خودآگاهی اش، انهدام حکومت دیکتاتوری جمهوری اسلامی را هدف خود قرار داده است. این جنبش در 16 آذر امسال پیگیرانه خواست های خود را دنبال کرد و نشان داد که در شرایط کنونی آماده یِ پذیرش هیچگونه سازشی نیست. مردم با سر دادن شعار «موسوی بهانه س، کل نظام نشانه س» و پاره کردن تصاویر والیانِ فقیه این نظام، یعنی خمینی و خامنه ای، بار دیگر بر استقلال خود از جناح های حکومتی تأکید کردند. مسلماً چنین اظهار وجود و موضعی از طرف مردم بپاخاسته هراسی بر دل هر دو جناح حکومتی انداخت و ایشان را مجبور به طراحی عکس العمل هایِ مناسب با موقعیّت و اهدافشان نمود.
برای جناح نظامی – امنیّتی حاکم، محرز شد که برای حفظ موقعیّت بلا منازع خود در هرم قدرت می بایست ابتکار عمل را از دست جنبش مردمی ربوده و خود را در مقام مهاجم بنشاند. اما برای ایجاد چنین تغییر و چرخش عظیمی در شرایط سیاسی کنونی، می بایست از طرفی بتواند روحیه نیروهایِ میدانی خود را دچار تحولی اساسی کند و ایشان را نسبت به توانایی و توفیق خود در سرکوب قطعی جنبش مردمی مطمئن سازد. و از طرف دیگر، جناح مخالفان اصلاح طلب خود را به لزوم چنین سرکوب خونین و گسترده ای قانع نماید تا حداقل در موضعی انفعالی قرار گیرند. تنها در چنین صورتی است که این جناح می تواند با دستی باز و خیالی آسوده یورشی همه جانبه را علیه جنبش مردمی سازمان دهد. به همین دلیل، سعی کرد تا در وحله یِ اول، با پیراهن عثمان کردنِ عکس پاره یِ خمینی در تظاهرات 16 آذر و سوء استفاده از آخرین قطرات حس همدردی با «امام» در میانِ نیروهایِ حامی خویش، ایشان را در تظاهراتی زیر پوشش «اعتراض به هتّاکان به خمینی و فتنه گران» جمع کند. همچنین، اصلاح طلبان که مدعی میراث سیاسی خمینی و «خط امام» هستند را نیز با قرار دادن شان در موقعیّت آچمز سیاسی، به حمایت از این اقدام فراخواند، و کوشش کرد تا با سازماندهی تظاهراتی «میلیونی» با حمایت اصلاح طلبان، در نیروهای انقلابی روحیه یِ «انزوا» را بوجود آورد تا از شتاب رشد یابنده ی جنبش انقلابی بکاهد. و در قدم بعدی، با تداوم تبلیغات خویش در طول ماه محرم و گسترش تجمعات «حمایت از خمینی» به محله ها و تکایا، جنبش انقلابی را در موضعی دفاعی قرار دهد.
جناح نظامی – امنیّتی حاکم، برای اجرایِ «پروژه محرم» خود روز جمعه، 27 آذر را تعیین نمود. و همانطور که دیدیم، در همان قدم اول به شکل مفتضحانه ای شکست خورد. نتیجه یِ چنین شکستی نیز چیزی جز ضربه ای هولناک به روحیه یِ طرفداران و نیروهایِ میدانی شان نیست. اما، در عین حال توانست بخشی از رهبران اصلاح طلب را گمراه نموده و با خود همراه سازد. دیدیم که اعلامیه هایی بنام «جنبش سبز» صادر شد که مردم را به شرکت در تظاهراتِ حکومتی دعوت می کرد. اما، اکثریت قریب به اتفاق مردم هوشیارتر از آن بودند که فریب این تاکتیک را خورده و با دست خود شرایط سرکوب جنبش خود را فراهم سازند.
البته در میان حکومتیان تنها جناح نظامی – امنیتی نیست که برای سوء استفاده از احساسات و تعصبات مردمی در ماه محرم برنامه ریزی کرده است. جناح اصلاح طلب نیز که بخصوص در سه تظاهرات اخیر «روز قدس»، «سیزده آبان» و «16 آذر» اعتبار و محبوبیّت خود در میان مردم را از دست رفته می بیند، برای بهره برداری از اوجگیری احساسات مذهبی مردم در ماه محرم برنامه ریزی نمود تا بتواند آب رفته را به جوی بازگرداند و موقعیّت خود را در جنبش مردمی تقویّت نماید.
به همین منظور برنامه هایی با عنوانِ «محرم سبز» طراحی کرد که بیشتر رنگ مذهبی دارد تا رنگ اعتراضات سیاسی! طبق دستورالعمل های مندرج در این اعلامیه ها و فراخوان ها، به مردم توصیه شده است تا در تکایا و هیئت ها حضور یافته و افشاگری هایِ خود را به «شناساندنِ شهدایِ سبز» و شیوه ی جانباختن ایشان اختصاص دهند. حتی در برخی از این اعلامیه ها، روزهای اول تا هشتم ماه محرم را به شناساندنِ گروه های مشخصی از جانباختگان راه آزادی بعنوانِ «شهدای سبز» تقسیم کرده اند تا بدینوسیله از احساساتِ «شهید پرستی» مردم استفاده کنند و ایشان را برای برگزاری تظاهرات های سراسری در روزهای تاسوعا و عاشورا آماده سازند. همچنین توصیه کرده اند که در دو روز چهارم و پنجم دیماه نیز مردم به پشت بام ها بازگشته و شعار الله اکبر سر دهند. بنابراین می بینیم که از این طریق ایشان می خواهند با استفاده از احساسات مذهبی مردم در چنین روزهایی آنها را دوباره با شعارها و راهکارهای «سبز» آشتی دهند و از سر ریز شدن شعارها و مبارزات مردمی در کانالهای ساختار شکنانه باز دارند. این تاکتیک رهبران اصلاح طلب زمانی عریان می گردد که ما به یاد آوریم در ماه های اخیر، مبارزات مردمی بصورت خودجوش در مکان هایی که به هر دلیلی جمعی از مردم حضور می یافتند به تظاهرات سیاسی با شعارهای ضد حکومتی و ساختارشکنانه تبدیل می گشت. بنابراین، طبیعی بود که با ازدحام مردم در تکایا و هیئت ها نیز همین واقعه تکرار و جمعهای مذهبی به جمعهای معترضین سیاسی و تظاهرات های خیابانی تبدیل گردند. پس تنها کاربرد «طرح محرم سبز» محدود کردن شعارها و اقداماتِ مردمی به چهارچوب قابل پذیرش حاکمیّت مذهبی و در جهت منافع رهبران اصلاح طلب خواهد بود.
امیدواریم همانطور که مردم در شناسایی ماهیّت مرتجعانه یِ «پروژه محرم» جناح نظامی – امنیتی هوشیاری نشان داده و با عدم شرکت در آن ضربه یِ کاری ای به حاکمیّت دیکتاتوری وارد نمودند، در مورد «پروژه محرم سبز» نیز به همانگونه عمل کرده و طرح خواسته های دمکراتیک خود در شعارها و تجمعاتِ این ماه، راه سازش ناپذیری در استقرار نظامی دمکراتیک را پیگیرانه دنبال کنند.
با وجود عدم انسجام نیروهای آگاه انقلابی در شرایط کنونی نمی توان انتظار داشت که عملکرد مردم بر اساس خطّی واضح و روشن به سمت انهدام ماشین دیکتاتوری طبقه حاکمه باشد، اما ایجاد چنین انسجامی در کوتاه مدت میسر نیست و ما نمی توانیم ارائه راهکارهای لازم در این جهت را به زمان تحقق چنان انسجامی محول کنیم. آنچه که واضح و مبرهن است لزوم استفاده از هر موقعیّتی برای متشکل تر کردن جمعیّت های طبقاتی و مردمی، و گسترده تر و فراگیر کردن خواسته های دمکراتیک است. بنابراین می توان «پروژه انقلابی محرم» را بصورتِ زیر مطرح نمود:
1. ار آنجاییکه تکایا و هیئت ها بر اساس محله ها سازمان می یابند، قشر آگاه تر مردم که هم اکنون در این مبارزات درگیر می باشند (یاران خیابانی)، باید چشم خود را برای شناسایی نیروهای مردمی بالقوه انقلابی باز کرده و در این روزهایی که احساساتِ همکاری و همبستگی مردمی تشدید می شود، در جهت ایجادِ روابط مبارزاتی خود را به ایشان نزدیکتر سازند تا بتوانند پس از ماه محرم نیز آنان را در مبارزات گروهی خویش درگیر کنند.
2. «یاران خیابانی» می بایست در سخنان، شعارها و مبارزات خود به همان شیوه و روشی که قبل از ماه محرم اتخاذ کرده بودند ادامه داده و از محدود ساختن افشاگری های خود به «شهادت پرستی» و شعائر مذهبی خودداری کنند و از این موقعیّت استثنایی برای طرح خواسته های حداکثری خود استفاده نمایند.
3. نباید فراموش کرد که مبارزات ما برای استقرار حاکمیتی دمکراتیک که تضمین کننده یِ آزادی سیاسی و اجتماعی مان است درازمدت بوده و نیاز به فعالیت های گسترده ای دارد. بنابراین می بایست از چنین موقعیّتی برای کار آگاهگرایانه و افشاگرانه در سطوح محلی و عمومی استفاده برد. نقش نگارش، تهیه، انتشار و توزیع متونی بصورت شبنامه همواره از ابزارهای مؤثر در این راستا بوده است.
پس ماه محرم 1431 (1388) را به ماهی انقلابی تبدیل کنیم و امیدوار باشیم که آینده ای آزاد در انتظار ماست.

مرگ بر دولت سرمایه دار!
نان، مسکن،آزادی – جمهوری شورایی!

دیدگاه خود را بیان کنید.